Os homes morren e non son felices

2007-01-29T02:04:00.000Z

Pra que seguir? Pregunteiche. Pra que seguir con isto, con todo? E ti calabas e xa non había ninguén máis no patio de butacas a quen preguntar. Así que din por rematada a función. Cando se pechaban as portas vin os teus pés pendurando do teito. Matárono, berrei. Mais erraba. Non o mataran. Era que ascendía e ascendía, tan arriba que xa non semellaba humano. E quixen dicirlle que me levase con el, pero xa non podía. Así que pechei os ollos e durmín pra sempre.

2006-12-17T15:40:00.000Z

porque a túa voz acariciando
a miña orella dereita
aínda reconforta
de vez en cando, cando
se sente a penumbra
cando se fai
un nó pequecho na gorxa
non por nada, só
por volver vivir

Manuel Darriba, Calor

chove. ás veces non.

2006-12-08T21:10:00.000Z

Quíxenche dicir que xa non te quero
pero fóra chovía

2006-11-04T12:44:00.000Z

Busqueite.
Non o vou a negar. Busqueite unha e mil veces. Algunha atopeite nos ollos. Outras, nas mans. Por debaixo da roupa, ou por enriba. Mañá, agardo atoparte en min. En toda ti. Vas estar?

2006-10-11T22:57:00.000+01:00

Cuando ella me dejó creí morir, y de un dolor tan obvio

Hoxe eu son ela e son el á vez. Sinto dor á vez que sinto culpabilidade. Boto de menos,e penso que será un erro, buscarte ou deixar que o tempo pase.

E non saber o que pensas, porque non o dis, e ser incapaz de dicirche todo o que me pasa por dentro. Crin morrer, e aínda agora sinto dor. Somos, por natureza, inestables, e racionalmente incomprensibles. Os dous

2006-09-04T09:39:00.000+01:00

Non mo poden dicir máis directo, máis punzante. Este xa non é o meu lugar, esta xa non é a miña casa. Dádeme tempo, pouco, o xusto para atopar o camiño por onde vai a Lúa

"Ítaca", de Cavafis

2006-08-31T22:38:00.000+01:00

Cando vaias camiño de Ítaca,
desexa que o camiño sexa longo,
cheo de aventuras, cheo de coñecementos.
Aos Lestrigóns e aos Cíclopes,
non teñas medo do irado Poseidón,
non atoparás tal no teu camiño,
se mantés o teu pensamento ergueito, e selecta
emoción o teu esprito e o teu corpo tenta.
Aos Lestrigóns e aos Cíclopes,
ao fero Poseidón nono toparás,
se non o levas dentro da túa ialma,
se a túa ialma non os pon diante de ti.

Desexa que o camiño sexa longo.
Que sexan moitas as mañanciñas de vrao
nas que con canta ledicia, con canto gozo
atraques en portos nunca antes vistos,
detente nos emporios fenicios,
e colle mercadorías preciosas,
nácares e corais, ámbar e ébano,
e perfumes sensuais de todos os tipos,
cantos máis perfumes sensuais podas,
vai a cidades de Exipto, a moitas,
aprende e aprende dos sabios..

Leva sempre no maxín a Ítaca.
Chegar alí é o teu destino.
Mais procura non apurar o teu viaxe.
Mellor se dura moitos anos,
e xa vello atraques na illa,
rico con canto fuches gañando no camiño,
sen agardar que Ítaca che dea riquezas.

Ítaca deuche o fermoso viaxe.
Sen ela nunca terías comezado o camiño.
Mais xa non ten máis que darche.

E se pobre a atopas, Ítaca non te enganou.
Así sabio como te fixeches, con tanta experiencia,
entenderás xa que significan as Ítacas.

tradución libre

Ítaca estame a expulsar, obrígame a emprender o camiño, estame preparando. Pero hai aquí mil e unha cousas que me atan. Que doen. Por que é tan difícil marchar? Por que sempre buscamos cordas para cinguirnos aos demais? Por que é tan difícil ser libre e dicir adeus?

"Feliz mundo novo" de Huxley

2006-08-25T22:45:00.000+01:00

"Todos eles persoas que, por unha razón ou outra, acadaron conciencia da súa propia individualidade, de máis para poder vivir en comunidade. Todas as persoas que non se conforman coa ortodoxia, que teñen ideas propias. Nunha palabra, persoas que son alguén."

E non é isto o que están a facer comigo, contigo... con todos? Ata cando imos consentilo?

2006-07-20T09:45:00.000+01:00

"Gústache todo o mundo; e dicir todo o mundo resúltache indiferente"

O. Wilde

e hai tantas cousas que agora mesmo resultan indiferentes e que antes eran tan importantes...

imaxe: lee friedlander

2006-07-05T20:02:00.000+01:00

41.

escribíchesme
un correo electrónico
hoxe só me apetece escavar
un buraco ben fondo
para fuxir de todo
e de todos
dis
benvida digo
mais
non te vou contestar
coas mañas dunha vella toupeira
abrirei unha galería
do meu buraco ao teu
para te facer cóxegas
cos pelos do fouciño

pero non fuches ti a que escribiches o mail. coma sempre, fun eu. e ti déchesme agarimo no máis fondo do teu buraco
ata que fiquei durmido

"Calor" de M. Darriba

2006-07-02T17:26:00.000+01:00

...Vén a brisa

a mañá clara sabe a auga

non vos vexo

(non vos vexo)

presta estar
tan só, desamparado
tan colmado

foi un regalo teu. agora non estás e teño que desfacer unha maleta chea e instalarme nesta nova cabeza na que non me collen as cousas de antes. e no armario colgar un xersei, unha camiseta, un cinto vellos. e pensar cando volverei a verte. e pensar o ben que se está só, anque doia acostumarse. o ben que se está no silencio

"The Curious Incident of the Dog in the Night-time", Mark Haddon

2006-06-24T22:02:00.000+01:00

Mr. Jeavons Said That I Was A Very Clever Boy

Mr. Jeavons, the psychologist at the school, once asked me why 4 red cars in a row made it a Good Day, and 3 red cars in a row made it a Quite Good Day, and 5 red cars in a row made it a Super Good Day, and why 4 yellow cars in a row made it a Black Day, which is a day when I don't speak to anyone and sit on my own reading books and don't eat my lunch and Take No Risks. He said that I was clearly a very logical person, so he was surprised that I should think like this because it wasn't very logical.

I said that I liked things to be in a nice order. And one way of things being in a nice order was to be logical. Especially if those things were numbers or an argument. But there were other ways of putting things in a nice order. And that was why I had Good Days and Black Days. And I said that some people who worked in an office came out of their house in the morning and saw that the sun was shining and it made them feel happy, or they saw that it was raining and it made them feel sad, but the only difference was the weather and if they worked in an office the weather didn't have anything to do with whether they had a good day or a bad day.

I said that when Father got up in the morning he always put his trousers on before he put his socks on and it wasn't logical but he always did it that way, because he liked things in a nice order, too. Also whenever he went upstairs he went up two at a time, always starting with his right foot.

Mr. Jeavons said that I was a very clever boy.

{version orixinal extraída de aquí, versión en español deles}

Eu quixera poder colgar cartaces de Bo Día ou Mal Día, para que todos souberades a que atervos ao entrar na casa. Mais non as teño, e hai moitas cousas que fan dun día bo ou malo, e que non son o tempo nen unha oficina nen a orde á hora de vestirse ou espirse. Son cousas que, coma se fose un crío, me fan caprichoso e estúpido. Coma sempre, irremediablemente humano, pretendidamente divino

"Un de decembro", Antón Lopo

2006-06-19T17:37:00.000+01:00

"Durmimos a noite enteira
a boca dun na boca do outro,
como troitas presas polas arganas
ao cinto dun pescador"

e despois fíxose día

"Os xustos", de Albert Camus

2006-06-12T01:32:00.000+01:00

"Ás veces, matar por nada é non matar suficiente"

A cada instante me pregunto por que non está xustificado matar sen a escusa do odio, a política ou a relixión. Por que non matar pola simple desesperación de non-ser, de non saber, de sentirse impotente dediante dun mundo incomprensible e hipócrita. Por que non matar como saída única. Facer, por un instante, que esta burbulla que nos inventamos sexa real

"Amor 77", de Julio Cortázar

2006-05-27T22:46:00.000+01:00

" Y después de hacer todo lo que hacen, se levantan, se bañan, se entalcan, se perfuman, se peinan, se visten, y así progresivamente van volviendo a ser lo que no son."

cada día, a cada hora. vou convertíndome no que non son

e ela?

"Deseo de ser piel roja", de Miguel Morey

2006-05-14T18:20:00.000+01:00

"E é coma se niso consistira agora a túa vida, en saír á captura de faces ou de instantes -en procurar o encontro dun presente que che ofreza, de súpeto, a súa face tranparente e luminosa nun instante: deixarte traspasar polo transo da beleza, ou do horror -sen aforrarte. Está claro que non buscas construír en edificio a experiencia dos teus pasos, non tes plan ningún: o que buscas é o que nas faces é -só o que é e o demais pouco importa... Quéreste así, un cazador de faces coma outros tantos mundos posibles, coma outras tantas posibilidades dunha experiencia instantánea do que é o mundo."

Hoxe, ou calquera outro día, decátaste do grande que é o mundo e do insignificante que es ti. Hoxe descúbreste coma un ser terriblemente ignorante e aillado. E a posibilidade de saber -de chegar máis aló que os teus pais, que os teus achegados- embriagado do egoísmo e a codicia dun neno que quere ter o carmelo máis saboroso, o xoguete máis brillante da escola. E ves como se abren as portas pero aínda non sabes cal é o camiño a escoller

2006-05-03T19:58:00.000+01:00

"Ouh doce o peso do teu corpo no meu maxín deitado"

A. Cunqueiro

(hoxe son un chisco máis feliz. sorrí o amo rubido no meu lombo. a Lúa dende o alto, sorrí e arrola o vento. quero durmir fitando pra Ela)

"The warning", de Adelaide Crapsey

2006-04-27T20:41:00.000+01:00

"Just now,
Out of the strange
Still dusk... as strange, as still...
A white moth flew. Why am I grown
So cold?"

(tradución libre: O AVISO. Aínda agora,/do estraño,/ do silencioso anoitecer... tan estraño, tan silencioso.../ unha branca bolboreta voou. Por que fiquei/ tan frío?)

Ao meu carón había un vello con gabardina sentado. A súa muller estaba a uns metros, pero el non quería sentar con ela. Quería pechar os ollos e quecerse ao sol. Máis adiante uns rapaces tocaban a guitarra e cantaban, e un pai xogaba á pelota co seu fillo. Eu estaba na platea, señores. Mirábaos a eles, pero eles non me vían a min.
Podo dicir se errar que non existín durante unha tarde. Que vivín durante unha tarde a vida doutros. Actores que pasaban diante dos meus ollos representando un papel calado ate as entrañas.
Facía tempo que non o facía. Que non cabalgaba eu só enriba do meu propio lombo, oíndo as voces dos demais coma un decorado, coma os chíos dos paxaros lonxanos que voan cara o calor. E pensei, pensei moito. Pensei en mañá, en pasado. Quizais en onte. Pensei en ti, en vos. En quen aínda non coñezo.
E pensei en min. E despois busquei un espello porque non fun capaz de atoparme por dentro.

"Calígula" de Camus (adaptación)

2006-04-25T12:31:00.000+01:00

"A xente quere pensar que un home sofre porque a persoa a quen ama chega un día que morre... Pero non se decata de que a súa dor é aínda máis terrible: consiste en descubrir que nin sequera esa pena dura moito. Que nin sequera a dor é capaz de lexitimar o seu sentido"

E se cando marches non te boto de menos. Que pasará cando xa non te queira e non sexa quen de
decatarme?

"Berlín" de María Lado

2006-04-13T20:58:00.000+01:00

"que por deitar eu a cabeza no teu peito
o mar andou detrás da lúa para atoparnos
e así, chegou ata as lousas da quintana
onde agarda todas as noites para separarnos
e levarme dentro
ao sitio do que eu veño.
e pálidas, as horas de berenguela acompañan a marea
que só descansa co sol do mediodía.

así foi o océano na cidade
-conteiche. ata que quedaches durmido.
e batía forte na fonte dos cabalos."

diciades que a Lúa estaba a rirse de nós. eu non sei como podiades sabelo. e non obstante pasaría toda a vida a mirar pra ela. a alzar a man e tentar tocala, rozala coas puntas dos dedos. achegarme ao calor que desprende e durmir no seu colo morno toda a noite e a vida toda. díxenche: ás veces non pensas que se estiras ben a man podes chegar a tocala? veña, inténtao! e ti alzaches a man coma buscando algo e respondiches decepcionada que non. ese foi o día que comprendín que está no meu camiño buscar a Lúa, e que non vas ser ti quen me acompañe. quizais deba buscar só. mentres, pararei a beber na fonte dos cabalos. alí nos separaremos

"O corazón delator" de Allan Poe

2006-04-03T20:07:00.000+01:00

"É certo! Sempre fun nervioso, moi nervioso, terriblemente nervioso. Mais, por que afirman vostedes que estou tolo? A enfermidade agudizara os meus sentidos, no canto de atoalos ou destruílos. E o meu ouvido era o máis agudo de todos. Oía todo o que pode ouvirse na terra e no ceo. Moitas cousas oín no inferno. Entón, como podo estar tolo?"

E vexo monstros onde só hai aire e vexo sombras onde máis claro loce o sol. Cren vostedes que estou tolo? Poden crelo sen saber a miña historia? A quen lle interesa a historia dun servo que chegou a deus?
Ás veces, coma o meu amo, eu tamén soño posuír a Lúa

"Alegoría do ensoño ferido" de Mª do Carme Kruckenberg

2006-03-22T19:27:00.000Z

"Levo tantos anos coas azas cortadas
que non sei a razón que me volve o latexo,
quizais sexa o tempo que me arricou a pola
da mais ergueita folla dos anceios.
Ou quizais sexa o desleixo que fura
como a pinga incesante do lamento.
Unha agarda, e non sabe o que se agarda.
E a esperanza esmorece
escorregando polos muros dos cemiterios
donde foron queimando amor, os enamorados
esquencidos de bicos e tremores.
Non sei se agora ou sempre
teño necesidade dun suspiro,
aínda que non saiba achegarme ó agarimo
dun corpo intacto."

E o camiño que está borroso hoxe e mañá. Quizais pasado. E non saber que facer. Nin un suspiro deitado na sombra. E os agarimos rexeitados con rudeza mañán serán lembranzas tristes e arrepentimento. Quen puidera coñecer o futuro ou saber discernir o camiño mellor...

"Discusión sobre o pecado" de Georges Bataille

2006-03-15T10:09:00.000Z

" J. HYPPOLITE: O que é grave non é pois o pecado senón a mediocridade, que non é nin a gracia nin o pecado.

M. DE GANDILLAC: Mais esta mediocridade non ten o senso tráxico do pecado experimentado como tal. Trascendemos radicalmente a esfera do aburrimento a partir do intre en que penetramos na esfera da culpabilidade, dramaticamente consciente"

Mediocridade ou pecado? Que se vos antolla máis apetecible?

"Ruído" de Luísa Villalta

2006-03-11T22:18:00.000Z

"O solitário morde a brisa da tarde
coma se fose o último anaco de pan.

Cada centímetro de distáncia é insalvábel
por iso afirma non poder regresar.

Ascende polo frio, de espaldas á voz
que o reclama nos lindes da inmensa herdade.

Desde o siléncio ódia o siléncio
que os bons dias ocultan amabelmente.

O solitário sempre ten fame e sede
porque vive da brisa como un rio que se perde."

Eu son hoxe ese solitario que odia o silencio. Hox son ele porque teño frío e teño fame e sede e non sei como saciarme e taparme. Non sei como amosar ao mundo que son home e non deus.

Hoxe quixera non regresar nunca, e ficar neste mundo de non-vida, de soidade resignada, de follas en branco.

Hoxe quixera poder dicirche que non te necesito, que en realidade nunca te necesitei. Dicilo e que soase a verdade. Dicir que cando non estás aquí non te estraño, non teño frío. Poder pensar alén de ti. Imaxinar a vida se ti non irrumpises nela cando xa o tiña todo planificado, e ti non entrabas nos meus plans.

Tan difícil é explicar que aínda non podo entender que me queiras tanto?

"O ollo pineal" de George Bataille

2006-03-03T19:41:00.000Z

"A un home situado no medio dos outros homes irrítalle saber por que el non é un dos outros.

Deitado nunha cama ao carón dunha rapaza que ama, esquence que non sabe por que é el, no canto de ser o corpo que toca.

Ignorándoo todo, sofre a causa da oscuridade da intelixencia, que lle impide berrar que el mesmo é a rapaza que esquence a súa presencia axitándose nos seus brazos.

(...)

Esforzaranse en se buscar avidamente uns aos outros: nunca atoparán máis que imaxes paródicas e durmirán tan baleiros coma os espellos."

E eu hoxe xa non sei se serei eu. Nen se será este o meu corpo.

É demasiado difícil recoñecerse ás veces

2006-02-24T23:13:00.000Z

El porque eu xa non podo ser eu -porque non me recoñezo, non me atopo. Porque aborrezo facerche sufrir e mais non podo evitalo. Porque te quero e non sei como dicilo. Porque morro polas túas mans e polos teus beizos. Por ese peito sobre o que pechar os ollos e enlear os soños. Porque devezo por espertar cada mañá ao teu carón.

Porque non sei quen son nen o que quero, e por iso non podo saber quen es ou o que queres -de min.

Porque xa me doen os ollos, e maila pel, e non son quen de dicirche o que me pasa porque nin sequera o sei.

Non sei como pedir que me perdoes. Pedir unha oportunidade máis para atoparme nos teus ollos

quero que me axudes a atoparme

"Explico algunas cosas", en "España en el corazón" de Pablo Neruda

2006-02-14T01:08:00.000Z

"Y una mañana todo estaba ardiendo,
y una mañana las hogueras
salían de la tierra
devorando seres,
y desde entonces fuego,
pólvora desde entonces,
y desde entonces sangre.
(...)
Chacales que el chacal rechazaría,
piedras que el cardo seco mordería escupiendo,
víboras que las víboras odiaran!
(...)
pero de cada niño muerto sale un fusil con ojos,
pero de cada crimen nacen balas
que os hallarán un día el sitio
del corazón.

Preguntaréis por qué su poesía
no nos habla del sueño, de las hojas,
de los grandes volcanes de su país natal?

Venid a ver la sangre por las calles,
venid a ver
la sangre por las calles,
venid a ver la sangre
por las calles!"

Contáronnolo e repudiamos o pasado. Sen decatarnos de que a Historia se repite. Quizais non en nós, pero si nos nosos fillos...

"Deseo de ser piel roja" de Miguel Morey

2006-02-04T23:25:00.000Z

"Quería terche escrito que a túa lembranza me persigue, que me persigue a túa ausencia. Que, a contraluz, véxote entrar mil veces nos lugares nos que almorzo (...) Que enigma senón a túa ausencia se agocha detrás da ollada desa fermosa descoñecida? Ninguén me podería ser tan descoñecida coma ti, que agora non estás -que estás tan lonxe. Quixen escribirche que sentía cousas como estas -e preguntarche: Quen es ti? En que pensas -en que soño vives?"

Sentir que non te coñezo. Que me puidese faltar o teu tacto cando, pola noite sinto medo -cando teño frío. Saber que cando faltes a túa pantasma vai seguir os meus pasos. Que o teu silencio é a peor das torturas

"(Nós, as inadaptadas)", de María do Cebreiro

2006-01-29T19:39:00.000Z

"A todas partes vou coa agulla de marear
metida no cerebro,
virando
apodrecendo, botando sal por fóra."

Sen dirección. Xirando sobre un eixo que non é eixo, que vai mudando cando cambian as lúas

Apodrecendo por dentro cando non estás. E cando estás tamén.

E a sal próeche nos beizos, ás veces, cando te bico

a min tamén me doe

"Alexandre Bóveda", de Francisco Carballo Carballo

2006-01-28T22:32:00.000Z

"A miña patria natural é Galicia. Ámoa fervorosamente, xamáis a traicionaría, inda que me concedesen séculos de vida. Adóroa ata máis aló da miña morte. Se entende o Tribunal que por este amor entrañábel, debe serme aplicada a pena de morte, recibireina como un sacrificio máis por ela. Fixen canto puiden por Galicia e faría máis se puidera. Se non podo ata me gustaría morrer pola miña Patria. Baixo a súa bandeira desexo ser enterrado, si o Tribunal, en conciencia, xulga que debo selo (...)"

¿Como se pode perdoar que mataran ao mestre? Sementaron de sangue a terra. Xermolo vivo.

"Confesiones de un crítico de cine. Autobiografía de los otros", J.A. Hernández Les

2006-01-26T21:02:00.000Z

"Só hai dous xeitos de plantexarse a liberdade individual, a liberdade de si e a liberdade para si. Eles escolleron, como a meirande parte dos homes, a segunda das opcións, que non é unha forma verdadeira de liberdade, porque esta liberdade para si é un eu que se opón aos outros eus"

O grandioso espectáculo do mundo, que non permite a cada quen ser cada quen. Quen puidese, como o autor, poder contar algún día a verdade propia, con nomes e apelidos, con toda a sinceridade. Quen puidera, algún día, quitar a carauta no circo das vaidades...

INCITATUS

2006-01-24T19:02:00.000Z

"Era unha noite rotunda de agosto. Eu estaba deitado. Ao principio víase o seu rostro envolto en sangue no horizonte. Despois comezou a ascender, cada vez máis áxil e lixeira. Canto máis subía, ía facéndose máis lene e transparente. Chegou a recubrirse de lagoa de auganeve no medio daquela noite sementada de estrelas. Chegou entón morna, doce, espida. Traspasou o meu umbral e coa súa firme indiferencia achegouse ao meu leito, esvarou ao meu carón e anegoume cos seus sorrisos e a súa luz. Posuín a Lúa."

[Calígula, acto III, escena 2ª, adaptación libre]

Calígula é o centro do universo deste caderno. Mais, por que Calígula, unha obriña pequena dentro da grandiosa producción de Camus?
Pois porque Calígula é o todo, e é a nada. Calígula é unha parte de nós, agochada. Todos queremos posuir a Lúa, e todos queremos escravizar a quen nos odia e ter ás mulleres que desexamos e non podemos ser. Todos queremos o poder que calibra as vidas dos demais.
Calígula é un visionario, mais é tomado por un tolo. El sabe a terrible verdade: os homes morren e non son felices. OS HOMES MORREN E NON SON FELICES.
Morreremos, todos, sabendo que non fumos felices. Porque non logramos posuír a Lúa. Porque o temos todo e, non obstante, non temos nada. Porque morre quen amamos e a nosa vida muda porque non temos a Lúa. Porque cando nos maten, señores, cando nos maten, os nosos verdugos saberán que están matando unha parte de si.
Porque todos somos culpables e todos somos asasinos. Todos buscamos a nosa imaxe no espello e só atopamos odio. Porque os mortos pesan nas nosas pálpebras e non nos deixan durmir á noite.
TAMÉN TI ES CULPABLE. E TI. E TI. E SABES QUE VAS MORRER INFELIZ, CONSCIENTE DA TÚA INFELICIDADE. Se non matas, a túa soidade vaise facer unha carga insoportable...

2006-01-21T18:08:00.000Z

" Non, Caligula n'est pas mort. Il est là, et là. Il est en chacun de vous. Si le pouvoir vous était donné, si vous aviez du cœur, si vous aimiez la vie, vous le verriez se déchaîner, ce monstre ou cet ange, que vous portez en vous."

Albert Camus, Carnets de janvier 1937

2006-01-13T13:14:00.000Z

e no comezo foi a luz