"(Nós, as inadaptadas)", de María do Cebreiro

"A todas partes vou coa agulla de marear
metida no cerebro,
virando
apodrecendo, botando sal por fóra."

Sen dirección. Xirando sobre un eixo que non é eixo, que vai mudando cando cambian as lúas

Apodrecendo por dentro cando non estás. E cando estás tamén.

E a sal próeche nos beizos, ás veces, cando te bico

a min tamén me doe

"Alexandre Bóveda", de Francisco Carballo Carballo

"A miña patria natural é Galicia. Ámoa fervorosamente, xamáis a traicionaría, inda que me concedesen séculos de vida. Adóroa ata máis aló da miña morte. Se entende o Tribunal que por este amor entrañábel, debe serme aplicada a pena de morte, recibireina como un sacrificio máis por ela. Fixen canto puiden por Galicia e faría máis se puidera. Se non podo ata me gustaría morrer pola miña Patria. Baixo a súa bandeira desexo ser enterrado, si o Tribunal, en conciencia, xulga que debo selo (...)"

¿Como se pode perdoar que mataran ao mestre? Sementaron de sangue a terra. Xermolo vivo.

"Confesiones de un crítico de cine. Autobiografía de los otros", J.A. Hernández Les

"Só hai dous xeitos de plantexarse a liberdade individual, a liberdade de si e a liberdade para si. Eles escolleron, como a meirande parte dos homes, a segunda das opcións, que non é unha forma verdadeira de liberdade, porque esta liberdade para si é un eu que se opón aos outros eus"

O grandioso espectáculo do mundo, que non permite a cada quen ser cada quen. Quen puidese, como o autor, poder contar algún día a verdade propia, con nomes e apelidos, con toda a sinceridade. Quen puidera, algún día, quitar a carauta no circo das vaidades...

INCITATUS

"Era unha noite rotunda de agosto. Eu estaba deitado. Ao principio víase o seu rostro envolto en sangue no horizonte. Despois comezou a ascender, cada vez máis áxil e lixeira. Canto máis subía, ía facéndose máis lene e transparente. Chegou a recubrirse de lagoa de auganeve no medio daquela noite sementada de estrelas. Chegou entón morna, doce, espida. Traspasou o meu umbral e coa súa firme indiferencia achegouse ao meu leito, esvarou ao meu carón e anegoume cos seus sorrisos e a súa luz. Posuín a Lúa."

[Calígula, acto III, escena 2ª, adaptación libre]

Calígula é o centro do universo deste caderno. Mais, por que Calígula, unha obriña pequena dentro da grandiosa producción de Camus?
Pois porque Calígula é o todo, e é a nada. Calígula é unha parte de nós, agochada. Todos queremos posuir a Lúa, e todos queremos escravizar a quen nos odia e ter ás mulleres que desexamos e non podemos ser. Todos queremos o poder que calibra as vidas dos demais.
Calígula é un visionario, mais é tomado por un tolo. El sabe a terrible verdade: os homes morren e non son felices. OS HOMES MORREN E NON SON FELICES.
Morreremos, todos, sabendo que non fumos felices. Porque non logramos posuír a Lúa. Porque o temos todo e, non obstante, non temos nada. Porque morre quen amamos e a nosa vida muda porque non temos a Lúa. Porque cando nos maten, señores, cando nos maten, os nosos verdugos saberán que están matando unha parte de si.
Porque todos somos culpables e todos somos asasinos. Todos buscamos a nosa imaxe no espello e só atopamos odio. Porque os mortos pesan nas nosas pálpebras e non nos deixan durmir á noite.
TAMÉN TI ES CULPABLE. E TI. E TI. E SABES QUE VAS MORRER INFELIZ, CONSCIENTE DA TÚA INFELICIDADE. Se non matas, a túa soidade vaise facer unha carga insoportable...

" Non, Caligula n'est pas mort. Il est là, et là. Il est en chacun de vous. Si le pouvoir vous était donné, si vous aviez du cœur, si vous aimiez la vie, vous le verriez se déchaîner, ce monstre ou cet ange, que vous portez en vous."

Albert Camus, Carnets de janvier 1937

e no comezo foi a luz